Dyrektywa RoHS

RoHS ma na celu większą dbałość o środowisko naturalne poprzez ograniczenie wydzielania substancji trujących/niebezpiecznych do środowiska z pozostałości po urządzeniach elektronicznych i elektrycznych.

W jaki sposób? Chodzi o zakaz używania w w tych produktach poniższych pierwiastków i substancji:

  1. ołowiu
  2. kadmu
  3. rtęci
  4. chromu (sześciowartościowego)
  5. PBB (polibromowanych bifenyli) – środek ochrony przed płomieniami
  6. PBDE (polibromowanych eterów fenylowych) – środek ochrony przed płomieniami

Poza kadmem, normy na pozostałe substancje to 0,1%, a na obecność kadmu to jedynie 0,01%.

Jak od każdej reguły, tak i tutaj występują czasem wyjątki. W sytuacji kiedy nie da się zastąpić danego pierwiastka innym bądź też nie da się zmniejszyć jego stężenia, by nie zmienić właściwości danego produktu, to dopuszcza się większe stężenia. Ma to np. miejsce w przypadku stopów metali i zawartej w nich rtęci. Jest to tylko jeden z bardzo licznych przypadków z listy wyjątków.

RoHS ma swój początek w innej dyrektywie – WEEE, również dotyczącej ograniczenia emisji odpadów elektronicznych i elektrycznych. WEEE nakazywała stosowanie oznaczeń na produktach dotyczących segregacji odpadów i ewentualnego rycyklingu.

RoHS nie ma natomiast żadnych norm warunkujących system oznakowania produktów elektrycznych i elektronicznych pod tym kątem. Producenci sami mogą wprowadzać własne oznakowania dotyczące utylizacji sprzętów działających pod napięciem do informacji klientów.

Dodatkowo praktykowane jest umieszczanie informacji o zgodności z RoHS na fakturach.

No Responses to “Dyrektywa RoHS”

Zostaw komentarz